"We'll always have Paris"
Badira zenbait egun non jaiki eta dena iluna ikusteko gura duzun... Esnatu eta izaren laztanpean halako nagitasuna sentitzean, euri tantek beiraren kontra bere buruaz beste egitean kantatzen duten imno agonikoa entzun nahi zenuke... Dena grisez margotu... geltoki abandonatu batean inoiz iristen ez den tren baten zain aurkitu... Audrey Hepburn-en filme batean izkutuan sartu eta figurante moduan bizitza guztia laugarren klaseko zinemetako pantaila zikin batean kokatu, aurrean dituzun maitaleen muxu klandestinoen lekuko bakarra zaren bitartean... Malenkoniaz inguruak blaitu. Tristeziaren tristeziaz irri egin, eta London nahiz Bagdageko haurren antzera, urdinak ez diren zeruak margotu... Badira zenbait egun non bizitza denborak eta bibolin doinuek horitutako argazki bat den. Txuri beltzean bahituriko oroitzapen bat.
Gaur goizaldeko lehen eguzki argiak esnatu nau. Ez zen bibolin soinurik, txoriño baten abesti xumea besterik ez.
Atzo gaueko filmeak zioen moduan...
"We'll always have Paris"




